Op 1 Januarie 2009 het ek en Thinus gepraat oor ons nuwejaarsvoornemes. Dit was my eerste nuwejaarsvoorneme ooit en dit was dit ek sal skryf.
Toe ek op skool was, het ek vir myself briewe geskryf op my verjaardag. Weird, ek weet, maar ek het dit ongelooflik baie geniet.
Elke jaar sou ek vir eers ‘n brief skryf vir volgende jaar. Daarin sou ek alles vra waaroor ek nuuskierig is – is ek nog vriende met Karlien? Kon ek al vrede maak met Esmarie? Kou ek nog my naels? Hoe gaan dit met my sussie wat op pad is hoerskool toe?
En dan sou ek die brief antwoord van ‘n jaar gelede. Dit was lekker om te sien wat vir my belangrik geword het wat nie eens in die vorige jaar se brief genoem word nie… en om my victories te vier en my verliese te betreur. Die briefskrywery was so lekker dat ek nie eens baie hartseer was as ek my vorige self moet teleurstel met slegte nuus – nee, ek kou nogsteeds my naels – nie.
Een jaar moes ek vergeet het om weer te skryf. Ek’s nie baie goed met follow-through nie, so ek sal nie verbaas wees as ek heerlik gelees het aan die vorige jaar se brief en toe net uitgestel het om die skryfwerk te doen nie. Uitstel en afstel… die einde van ‘n tradisietjie. Maar die instink het gebly.
In C-kruis het hulle ons gevra om te onthou hoe ons gevoel het toe ons 6 jaar oud was, en dit was ‘n eye opener om ‘n bietjie te onthou van wat ek as 6-jarige van die wereld gedink het. Ek was ook oortuig ek mag nie swak wees nie; daarom dat dit vir my so erg was wanneer ek nie iets reggekry het nie. Ek het onthou hoe ek nie die guts gehad het om my eerste kys te breek nie en ons twee maar net na verskillende skole toe gegaan het en mekaar nooit weer gesien het nie. Ek het onthou hoe vrek warm dit was by die speelskool.
Toe ek tien was, wou ek ‘n aktrise, sangeres EN regisseur word. En toe ek 14 was, ten minste ‘n skrywer. En ek het na die erekleure-mense gekyk – Tiana Viljoen, wow!! – en gedink… sjoe. Ek wil SO wees. En iets in my het so half… in plek geval toe ek opstap en my erekleure kry, ‘n paar jaar later. Dit was glad nie so amazing soos ek gedink het dit gaan wees nie… maar dit was cool.
Ek het onlangs begin wonder wat eerste was. Is dit as gevolg van hierdie briefskrywery wat ek so lojaal voel teenoor die drome en vrese van my jonger self? Of het ek juis begin skryf omdat ek ‘n behoefte gehad het om so met myself in gesprek te tree; myself te herinner aan wat vir my belangrik is?
Wel, liewe Cara van 14. Ek dink ek mag dalk nog eendag ‘n boek uitgee, en ek belowe ek sal hom opdra aan Mrs Cleland, Mrs Wallace en Omoes. More probably gaan ek ‘n stuk navorsing uitgee… jammer! Maar toemaar, as jy geweet het waaroor politieke wetenskap gaan, sou dit cool gewees het. Ten minste is ek nie ‘n joernalis nie. Belowe.
21-jarige Cara, die condemnation ding gaan beter raak, en jy gaan die Here se vryheid beleef soos nooit tevore nie. Geniet jou 21st en meisie, waardeer vir Dawid. As jy dalk dink jy weet hoe om lief te he sonder om seer te maak, skryf vir my ‘n brief en verduidelik gou mooi asb.
19-jarige Cara, jy het in Van Rhynsdorp, waar die veldblommetjies sommer op die sypaadjies groei in September, vir Sean verduidelik jy’s nie ‘n perfekte roos nie. Jy’s ‘n random oranje veldblommetjie. Raai wat… ek het die pragtigste oranje veldblommetjies in my tuin hier op Stellenbosch.
Liewe 18-jarige Cara, met jou drome van die akkerbome en kuiers teen die Eersterivier. Wel… die rivier is toe bietjie vuiler as wat jy dalk verwag het. Maar raai wat. Ek ry fiets deur die Stellenbosse strate. Ek maak musiek, ek lees, ek het die ongelooflikste hartsvriende nes Ma en tannie Penny, of Pa en oom Tok op universiteit gemaak het. Ek kan Frans praat!
6-jarige Cara – moenie bang wees vir enigiets of iemand nie. Geniet musiekklasse! Waardeer jou sussies. Geniet vir Leeutjie, die maltesie… hy gaan nie meer so lank daar wees nie. Lees enigiets en alles. En kom sit, dan sing ek vir jou liedjies wat ek self geskryf het… Moenie bang wees nie. Alles gaan ongelooflik okay wees.