Tag Archives: drome

aansoekseisoen

Dis aansoekseisoen. Ek het pas vir die Mandela-Rhodesbeurs en die Leef-en-Leerprogram aansoek gedoen en dit het my gedwing om bietjie te soul search.

Dis maar vrek moeilik om te besluit wat om te se en wat om uit te los. Op die ou end kan ek maar net hoop dat ek myself weergee en dat hulle ‘n ingeligte besluit vir of teen my maak. As ‘n aansoek akkurate weerspieeling van myself is, en my nie ‘n plek in die Beurs of die huise kry nie, moet ek my daarby berus. Maar wat as ek net ‘n slegte opstel skryf? Wat as ek nie dit beklemtoon waarvoor hulle kyk nie, al is dit deel van my?

Hier is die essay wat ek vir Leef en Leer geskryf het.

Almal ken die storie van die man wat op die strand geloop het en sover hy loop, uitgespoelde seesterretjies teruggegooi het in die water in. Toe iemand hom daarop let dat hy tog nooit al die duisende seesterre kan red nie, het hy geantwoord: “Maar vir hierdie een het ek ‘n verskil gemaak.”

Ek stem saam dat ‘n mens soms vir ‘n individu iets onsaglik waardevol kan doen, en dat dit dalk op sigself die moeite werd is. Maar ek wil graag die metafoor van die seesterretjies ‘n bietjie aanpas. Ek hoop ons kan aanhou worstel met hoe om die branders te keer – die branders van armoede, verdrukking en geweld, wat duisende mense soos seesterre uitspoel. Ons verken in die regering, in gemeenskapsprojekte, in ons studies, die sandpaadjies na daardie oplossings. Maar sover soos ons stap, gooi ons individuele seesterre terug. Ek glo dus die wêreld moet beide op sisteemvlak en op interpersoonlike vlak verander… en ek hoop ek kan ‘n bietjie van albei doen.

Ek is ‘n politieke wetenskapstudent met ‘n passie vir Suid-Afrika en Afrika. Ek glo nie eintlik in vyfjaarplanne nie – die lewe verander te vinnig en te veel en ek hou daarvan so. Net op een ding kan ek reken: ek as mens sal aanhou groei en daarom sal ek or 5 jaar meer ingelig en betrokke in die problematiek van my land sal wees as ooit. Of ek binne of buite die land sal wees waarvoor ek so lief is, weet ek nog nie! Ek hoop eintlik ek sal ten minste ‘n bietjie internasionale ervaring opgedoen hê teen daardie tyd. Dalk is ek oor vyf jaar besig om my Frankofone Afrika-droom te verwesenlik.

Ek weet wel waar ek myself volgende jaar sien. As die studentekorps vir my stem, wil ek graag die SR-lid vir Gemeenskapsinteraksie wees, soos julle dalk kan aflei van my CV. En verder wil besig wees om my Meestersgraad in Politieke Wetenskap te verwerf met ‘n tema wat kan bydra tot die verbetering van mense se lewenskwaliteit of –kanse.

Ek glo die beste soort groei is die “yster slyp yster” soort. Dit is deur die mense met wie ek in verhoudings staan wat ek die heel meeste leer, mits ek bereid is om myself voortdurend te laat uitdaag. Dis nie altyd gemaklik nie, maar ek het by my ma geleer dat dit tot almal se nadeel is as ek aanstoot neem (en dat mense in elk geval gewoonlik foutiewelik glo dat iemand hulle aspris probeer uitlok).

Dit is die unieke geleentheid wat die Leef en Leerhuise bied om my verder in verhouding met verskillende mense te laat groei, wat my so daartoe aantrek. Party mense daag my regtig, eerlik, meer uit as wat vir my gemaklik is, en ek het ‘n rukkie gewik en geweeg voordat ek hierdie aansoek ingee. Maar ek glo tog dat dit is waar ek moet wees.

Anders kyk ons dalk net die sandpaadjie na ‘n oplossing of twee mis.

writer’s block

It’s a sucky thing. Really.

Soms sluk dit jare se kreatiwiteit in – die impuls verdwyn eenvoudig en as jy daarna verlang en jy gaan sit by jou laptop, warrel daar kritiek oor alles wat jy gedink het cool is in jou kop.

Ons het pas begin jam saam met die Ummm Band. Dis nou sy naam totdat ons muse besluit om ons te seën met ‘n naam-idee. Stefan praat van Somervakansie. My ma stel Triple SEC voor want ons is Stefan, Elzeth en Cara. Ek dig die volgorde van die name want ek voel regtig ek kan nie musikaalgewys veel na die tafel bring nie. Ek’s darem ‘n tweede  female vocals en ek figure die akkoorde in Elzeth se kop uit en voer hulle vir Stefan.

Maar gelukkig, tans, is die writer’s block nie ‘n probleem nie. Dis asof iemand ‘n sluis oopgemaak het toe ek en Pieka opbreek – wat jou net wys hoedat ek myself teen die einde verhoed het om eerlik te wees oor my gevoelens, of om nuwe dinge te verken. Ek vermoed ek doen dit altyd as ek in ‘n verhouding is en ek dig dit niks nie… is mens nie veronderstel om meer kreatief te raak nie; groter drome te droom; meer te voel nie? 

So is daar nou al skribbels orals, en veral met my selfoon se voice recorder maak ek seker ek kan nie die wysie vergeet nie. Ek raak vrek opgewonde oor hierdie band ding. En ek’s baie bly Stefan, met ‘n hele paar jaar se band-ervaring, is betrokke om my te keer as ek bietjie overeager raak by open mic nights. Dis nie lekker nie, maar dis verstandig! Pudrema, waarvan Stefan die lead singer en manager en allerhande dinge is, klink al selfs vir my cool al luister ek nie as ‘n gewoonte na hulle soort hard rock nie. En hulle begin bekend raak.

Dis verskriklik opwindend dat die wysies in my kop begin draai – sommer maklik; elke dag. Ek het al hoe meer dikwels my en Elzeth se songs in my kop in plaas van radiowysies. Ek begin met nuwe ore luister na Alanis Morissette (Jagged Little Pill op ouderdom 20 – dis MAL!) en sommer Metanoia Sêr en Slagyster.

En die Melktert Kommissie. Ek het nuwe waardering vir die Melktert Kommissie – eenvoudig ‘n hoërskool girl wat besluit het nou kry sy haar pelle bymekaar en hulle neem hierdie songs in haar kop en in haar notaboekies ‘n slag op! Hulle is nie uitvoerkwaliteit nie – die meisie se stem het ‘n twang wat ek nou al geniet maar ek weet dit vat tyd om gewoond te raak en sommige mense raak nooit daaraan gewoond nie. En die lead guitarist… ai. (Ek praat nou van die musiek op Wonderwoorde; ek het geen geldige opinie oor die res nie.) Maar hulle het iets reggekry waarna ek smag. Ek sou wat gee dat 14-jarige meisies my lirieke, soos die Melktert Kommissie s’n, google en die akkoorde sit en uitfigure in hulle kamers; dat my woorde vervleg word met die ervaringe van tieners en studente om kampvure en op stoepe. Om te deel. Om te beïnvloed. Om te weet iemand anders kan identifiseer.

Dalk mik ek te hoog…  Of dalk mik ek te laag…! Die blote onsekerheid wys vir my dat ek besig is om iets te doen wat vir my saakmaak, en dis goed.

Te midde van dit alles wil ek nog Huis ten Bosch se sêr help lei – en hierdie jaar sal ons finals toe gaan! Ek wil staan vir die Stellenbosch SR. Ek gaan vir die eerste keer in my lewe vir ‘n hele jaar lank deeltyds werk. En o ja – ek het hierdie honneurskursussie waaraan ek moet aandag gee.

Skies, ek verveel jou seker al! Maar hey… wat kan ek sê? Die writer’s block het gelig!

ervaring 1/2

kom ek gaan haal hierdie een bietjie verder. ek gaan hom sommer t-opsie vir die lekker ook. (t-opsie is my nuwe werkwoord en ek sal dit persoonlik opvat as jy dink dis oncool!)

so after a period of hand-wringing and general idea-hopping with regards to next year, i went and asked my polsci lecturer what my postgrad options look like. he promised me a slide show in class in due time, then closed the applications a month early without doing the slide show. had a bit of a fright there. and put up a fight, incorporating student representative bodies etc. but i went and applied and got onto the waiting list for polsci honours and i’ll probably get in.

but then i was like, hey, i still don’t know what polsci postgrad is about. and i still don’t know if that’s what i want to do.

every time i’m faced with an oppurtunity like this, i freak out because i’m kind of scared i’m signing my life away. on the meyers-briggs personality profile system, i’m a definite enfp. some people are uncomfortable with uncertainty; i’m uncomfortable when things get tied down. sekerheid is nie ‘n goeie ding nie. sekerheid bind my vas.

en met hierdie gevoel wat my nervous maak (pressure, baby!), maak ek toe eers ‘n draai by polwet dosent en toe by die ssvo-loopbaanvoorligtingsentrum. polwet dosent, wat my so te na gekom het vroeer, het toe eintlik ‘n entoesiastiese, redelike kant ook. hy’t vir my ‘n langgg lys gegee van wat mens kan doen met ‘n meesters in polwet. daar’s klomp stuff. ek kan my pa impress met dit alles – solank ek nie vir die staat wil gaan werk nie, hiehie – en dan kan ek hopelik later besluit. en die kursus lyk actually lekker.

en toe, vandag, my date met die loopbaanvoorligter. sy naam is marquard. vroee dertigs. daar was, soos altyd by hierdie soort van plekke, ‘n paar awkward oomblikke aan die begin waar hy hiper-hartlik is en ek worry of hy besig is om my te analiseer. en toe, vir die res van die halfuur of wat, is hy hiper-hartlik en ek begin stadig vir seker relax want ek kom agter dit was nie fake nie; hy’s regtig net hiper-hartlik.

in louis brittz se jubeljaar song sing hy “daar’s hoop, hope hoop; ons kan maar droom”. ek het altyd gedink dis cool woorde. maar ek het nooit gedink ek sal my reg om te droom opgee en nie eens agterkom nie. terwyl het na marquard luister, het ek besef: ek het so begin stres oor wat ek eendag gaan doen met hierdie random ba-graadjie agter my naam, en wat ek presies, volle job description, budget reeds opgestel, all my ducks in a row, beplan om met my lewe te doen… dat ek vergeet het om te droom.

marquard was soos, hmmm jy’t ‘n paar baie interessante idees vir jou toekoms, en ek kan sien daar’s sommer ‘n vuur in jou hart as jy praat oor politiek of gemeenskapsinteraksie. (and i’m thinking… hey wait, fire in my heart… that’s the kind of words i used to use.) en moenie te bekommerd wees dat jy nog nie weet hoe jy die twee bymekaar gaan uitbring nie… daar’s hope moontlikhede! die meeste mense verander gemiddeld 5 keer in hulle lewe van beroep. (and i’m thinking… i used to know that; when did i forget?) en as jy in elk geval gaan groei in jou loopbaan, en switch langs die pad, dan is die belangrikste ding nou om daardie vlammetjie van passie wat jy vir my gewys het, te voed. (and i’m thinking… God. i needed to hear that.) die belangrikste, se marquard, is om te besluit waar jy hierdie loopbaan-reis wil begin. dis al wat jy nou hoef te besluit.

ek het traantjies teruggeveg. isn’t it remarkable how we often cope, cope, cope… and then just break down when the pressure is finally off and the relief floods you? it’s like you only realise how trapped you had really become once you are finally set free.

kan ek maar droom? hoe nou weer? wie was ek, twee drie jaar gelede? ek onthou iemand wie se gunsteling kleur rooi was en wat die potensiaal in elke nuwe acquaintance kon ontdek en vier, tot die persoon se verwondering. ek soek die pad terug na al daardie potensiaal en hoop. terug na daai lewe-lewe.

so dis my ervaring. ek het dit nie met my vriendinne geshare nie; ek wou dit eers kom skryf sodat ek die rou-heid kan behou. hierdie ding het my regtig diep geraak vandag. “bittersweet and strange, finding you can change, learning you were wrong…”