Tag Archives: huis ten bosch

‘n meta t-opsie blog.

Jippie! Ek woon in ‘n nuwe huis! En ek het ‘n kat! Soos jy dalk mag weet -… of nie. Ek bedoel. Um… okay ek sien die ding so.

My nuwe kombuis. Ons het te veel perskes present gekry en ek het gistraand bietjie verspot geraak net voor slaaptyd.

My nuwe kombuis. Ons het te veel perskes present gekry en ek het gistraand bietjie verspot geraak net voor slaaptyd.

Daar’s soort van twee soorte blog lesers (“nee, drie,” se die spreuke digter in my kop). Daar’s mense wat my blog lees want hulle ken my. Omoes – here’s to you. Bernard – my blog se foto’s het nou al geleer hulle kan anyway nie wen teen joune nie en is nou al heel rustig met jou. Dorette – hou op tyd mors by die werk! Pieka – glad you popped in. Mamma.

Dan is daar mense in die klein Afrikaanse blog gemeenskappie hier op WordPress – verenig deur die feit dat ons vir WordPress gese het ons blog in Afrikaans en nou laat hy ons weet as daar ander blogs in Afrikaans gepubliseer word. Hierdie mense is vreeslik wispelturig en ek’s maar net dankbaar as WordPress my soms per ongeluk op die “top posts” vir die dag sit en my blog hits skielik die hoogte inskiet. Hiehie… maar ek sal love om hierdie mense se guns, en aanhanger-skap, te wen. Ek sien op hulle blogs hoe hulle mekaar leer ken en oor en weer comments begin gooi en sommige regtig ‘n pad saam begin stap. En ek dig hulle lingo. Woernaal? Hoe cool is dit! Of is dit nou bietjie AS van Straten van my?

Die derde een – ja, spreuke digter, jy’s reg – is die random search mense. Mense tik in op Google “Melktert kommissie se akkoorde” of “Clifton pictures” of “piel” en hulle kom by my blog uit. (Die “piel” search, wat al meer as een keer voorgekom het, het ek nou regtig nie anticipate toe ek die woordjie genoem het in hierdie blog nie. Hoe moes ‘n onskuldige meisie soos ek dit nou gesien kom het?).

In any case. As those in Category 1 would know – and no-one in the other categories could possibly – I’ve just moved out of my beloved Huis ten Bosch and into a university house on the other side of Stellenbosch campus.

Maar nou’s ek eintlik lus om te blog oor my lesers. Soos – hoekom sal mens blog in Afrikaans as jy weet jy’t regtig ‘n pebble in die Eersterivier se kans dat enigiemand behalwe die Klein Afrikaanse WordPress Gemeenskappie ooit sal begin om jou blog te volg? Wil mens dit nie ten minste moontlik maak vir internasionale lesers om jou blog te volg nie? Want hoeveel waardevolle terugvoer en invloed en allerhande dinge verloor jy dan nie? Ek het al hieroor gedink en my blogs probeer T-opsie. (Ja, dis ‘n werkwoord. Ek het so besluit.) Dis uitmekaar geskeur deur die media, maar ek dink nogsteeds die T-opsie is die beste, mees pragmatiese antwoord op ‘n moeilike vraag.

Maar soveel soos ek as huiskomiteelid met genot verbaal ge-T-opsie het (okay nou ruk hierdie werkwoord ding handuit) so min kry ek dit in blogs reg. Dis seker ‘n goeie ding. As ek in een taal begin, wil ek in hom klaarmaak. En as ek eers Afrikaans begin het, ontwikkel die blog ‘n ritme wat ek nie wil breek nie.

In addition to this, most of my current readers are almost certainly Afrikaans and my effort would be of no value to them as they switch unchallenged but unenriched to their other mother tongue. But any English reader that may have stumbled across my blog this once, when she encounters an Afrikaans paragraph, would probably stop reading. (As I would if I only understood half a blog).

Soos dit vir my lyk, is daar dus net twee opsies buiten die T-opsie. Skryf alles in Engels, soos etlike van my vriende alreeds besluit het. Of skryf alles in Afrikaans behalwe wanneer ek nie lus is nie.

(Terloops, as jy nie die woord “meta” ken nie, of nie in die konteks waarin ek hom graag soms gebruik nie, doen jouself ‘n guns en leer hom. Dis een van daai begrippe wat jy ken maar jy’t nooit ‘n woord gehad om dit te beskryf nie. O, en dit klink slim.)

writer’s block

It’s a sucky thing. Really.

Soms sluk dit jare se kreatiwiteit in – die impuls verdwyn eenvoudig en as jy daarna verlang en jy gaan sit by jou laptop, warrel daar kritiek oor alles wat jy gedink het cool is in jou kop.

Ons het pas begin jam saam met die Ummm Band. Dis nou sy naam totdat ons muse besluit om ons te seën met ‘n naam-idee. Stefan praat van Somervakansie. My ma stel Triple SEC voor want ons is Stefan, Elzeth en Cara. Ek dig die volgorde van die name want ek voel regtig ek kan nie musikaalgewys veel na die tafel bring nie. Ek’s darem ‘n tweede  female vocals en ek figure die akkoorde in Elzeth se kop uit en voer hulle vir Stefan.

Maar gelukkig, tans, is die writer’s block nie ‘n probleem nie. Dis asof iemand ‘n sluis oopgemaak het toe ek en Pieka opbreek – wat jou net wys hoedat ek myself teen die einde verhoed het om eerlik te wees oor my gevoelens, of om nuwe dinge te verken. Ek vermoed ek doen dit altyd as ek in ‘n verhouding is en ek dig dit niks nie… is mens nie veronderstel om meer kreatief te raak nie; groter drome te droom; meer te voel nie? 

So is daar nou al skribbels orals, en veral met my selfoon se voice recorder maak ek seker ek kan nie die wysie vergeet nie. Ek raak vrek opgewonde oor hierdie band ding. En ek’s baie bly Stefan, met ‘n hele paar jaar se band-ervaring, is betrokke om my te keer as ek bietjie overeager raak by open mic nights. Dis nie lekker nie, maar dis verstandig! Pudrema, waarvan Stefan die lead singer en manager en allerhande dinge is, klink al selfs vir my cool al luister ek nie as ‘n gewoonte na hulle soort hard rock nie. En hulle begin bekend raak.

Dis verskriklik opwindend dat die wysies in my kop begin draai – sommer maklik; elke dag. Ek het al hoe meer dikwels my en Elzeth se songs in my kop in plaas van radiowysies. Ek begin met nuwe ore luister na Alanis Morissette (Jagged Little Pill op ouderdom 20 – dis MAL!) en sommer Metanoia Sêr en Slagyster.

En die Melktert Kommissie. Ek het nuwe waardering vir die Melktert Kommissie – eenvoudig ‘n hoërskool girl wat besluit het nou kry sy haar pelle bymekaar en hulle neem hierdie songs in haar kop en in haar notaboekies ‘n slag op! Hulle is nie uitvoerkwaliteit nie – die meisie se stem het ‘n twang wat ek nou al geniet maar ek weet dit vat tyd om gewoond te raak en sommige mense raak nooit daaraan gewoond nie. En die lead guitarist… ai. (Ek praat nou van die musiek op Wonderwoorde; ek het geen geldige opinie oor die res nie.) Maar hulle het iets reggekry waarna ek smag. Ek sou wat gee dat 14-jarige meisies my lirieke, soos die Melktert Kommissie s’n, google en die akkoorde sit en uitfigure in hulle kamers; dat my woorde vervleg word met die ervaringe van tieners en studente om kampvure en op stoepe. Om te deel. Om te beïnvloed. Om te weet iemand anders kan identifiseer.

Dalk mik ek te hoog…  Of dalk mik ek te laag…! Die blote onsekerheid wys vir my dat ek besig is om iets te doen wat vir my saakmaak, en dis goed.

Te midde van dit alles wil ek nog Huis ten Bosch se sêr help lei – en hierdie jaar sal ons finals toe gaan! Ek wil staan vir die Stellenbosch SR. Ek gaan vir die eerste keer in my lewe vir ‘n hele jaar lank deeltyds werk. En o ja – ek het hierdie honneurskursussie waaraan ek moet aandag gee.

Skies, ek verveel jou seker al! Maar hey… wat kan ek sê? Die writer’s block het gelig!

still standing

“And the wonder of it all is I’m still standing

And the wonder of it all is we’re still standing – never planned it

and I wonder where I’ll be next year…”

Monday Morning, easily identified as Christiany by the style of the outro, made it onto secular radio with this song, Wonder of it all (Next Year). I love this song because every year, I find myself identifying with the lyrics again. Go ahead and google it.

Ek’s amper deur my HK termyn, en behalwe vir ‘n paar belangstellings wat uitgehonger en/of dood is (soos my prentjies-teken-gier), is ek lewendiger as ooit. Ek kan net terugstaan en sê wow.

‘n Paar nuwe onderwerpe het ook deel geword van my lewe. The TEAM (probably soon to be the Leadership Network) met ongelooflike inspirerende mense en groot drome het sy opwagting aan die begin van die eksamen gemaak – dankie Sam! Ek het ‘n jong vrou met die naam Nielen Bottomley baie beter leer ken en dis ‘n seën. Ek het per ongeluk verslaaf geraak aan Flight of the Conchords. Die nuwe Huis ten Bosch eerstejaars is vrek oulik – ek voel … trots? maternal? so iets… as ek kyk hoe lewenslustig sommige van hulle die wêreld aangryp! Maar hulle glip in en uit my lewe, unlike sekere ander HK’s se “A-list jarre”.

Die cool ding is, besig-wees het nie meer spanning in my lewe gebring nie, maar minder… ek het ‘n punt bereik waar ek besef het as ek met als moet cope gaan ek mal raak, en regtig oorgegee het. God was van daar af die baas. Ek stres nie meer nie. Geen stressimptome. Ek het gesond gebly dwarsdeur herfs, wat regtig nuut is vir my. Ek’s ook nie emosioneel uitgeput hier aan die einde van die semester nie. Vir eens het ek geen behoefte om stadiger te beweeg nie – om die waarheid te sê, ek kan nie wag vir my volgepropte vakansie nie! Namrock!

Daar was bietjie struggles ook tussenin. Dorette beleef ‘n rowwe semester (wat steeds aangaan terwyl die voorgraadse mense vakansie hou) en dis nie altyd vir haar maklik om te cope nie. Maar hey – dis cool dat sy so nou en dan kom oorslaap. Ek mind nie. Ek en Pieka het albei by geleentheid selfondersoek ingestel en agtergekom daar’s stuff in ons harte wat nie cool is nie (meer hieroor dalk onder “sussies” hierbo) en waaraan ons moes werk. Maar die gevolg was dat ons met mense soos Johan Aspeling en Linda Louw kon gesels.

Dis altyd die uitdaging – om te besef daar’s fout en actually iets daaraan te doen. Pieka is goed daarin.

Hierdie blog sal gou opgevolg moet word deur iets minder algemeen. Maar vir nou, oor die algemeen, is die lewe soet. Soli Deo gloria.