Tag Archives: sederberge

ode to anne

‘n Maand gelede het ek saam met ‘n spul Amerikaners om ‘n kampvuur gesit en jam in die Sederberge.

blog3

Anne Meyers het die kitaar gevat en ‘n blues liedjie gespeel – eenvoudige lirieke; folk-agtige stem waarna mens maklik luister. Klomp Amerikaanse kontekstuele verwysings wat my laat dink het aan die fliek Almost Famous en aan die Wilde Weste ook, bietjie. Die liedjie het gegaan oor die skrywer se bitterheid oor ‘n lover wat haar verraai het en haar vasberadenheid om met attitude aan te gaan met haar lewe. Ek dog dis dalk Bob Dylan, of ‘n vroulike eweknie (ek weet nie hoe klink Janis Joplin nie, maar ek vermoed sy klink so iets).

Maar nee, dis Anne se eie liedjie. Dis regtig goed; hierdie meisie gaan ver gaan, veral met haar unassuming houding en haar terloops treffende looks.

“Did someone really do that to you?”

“Yes. It was about last year this time I think.”

Sy was bietjie verras dat ek so direk vra, maar nie skaam nie. Ek het gevra hoe dit voel om so seer te kry.

“It hurts SO fucking bad… but it’s so intense, you know you’re alive. You feel so alive.”

blog2

Sy het iets geëggo wat ek die afgelope paar maande ook besef het. Dis vir my ‘n heeltemal nuwe gedagte, en dit klink nie baie Christelik nie, maar daar’s ‘n aantrekkingskrag in seerkry wat nou vir my sin maak.

Ek het lank terug ‘n neiging in my ontdek om te indulge in seerkry. Om by die hokkieveld te gaan staan op ‘n winterdag en te weet hy was hier… hier het sy oë geflits agter die bal aan; hier het die son daardie blonde hare bietjie vir bietjie gebleik. Hier was hy onbewus van my en ek só bewus van hom.

En nou weer, hierdie afgelope paar maande met my hart in ‘n warboel soos nooit tevore nie, het ek gevind ek draai om liedjies soos Wagtyd van Stef Bos en Dreaming with a Broken Heart van John Mayer. Hoekom so graag die hartseer aanmoedig? Dis regtig nie lekker om so te voel nie. Luister lank genoeg die liedjies – of kyk die foto’s in my kop – en ek gaan deur my dag al soekend na ‘n kykie van hom. Ten spyte van wat nie gaan wees nie. Dit suck.

Selfs vandag, op soek na Mamma se verjaarsdagpotplant, het elke liedjie op MFM my hartseerder gemaak en tog was dit vir my regtig moeilik om na CD te switch, waar Paul Wright se happy mellow surfer lirieke vir my gewag het.

Maar dit het geleidelik vir my duideliker geword hoekom. Descartes het gesê I think, therefore I am. Ek kan nie twyfel of ek bestaan nie, want iets iewers dink iets hierdie woorde. Nou ja. Dalk stuur seerkry ‘n boodskap soos I feel, therefore I can love. Daar bestaan ‘n deel van my wat ek kan deel met iemand anders, iets intiem, want dit kry nou seer en dit kan nie seerkry as dit nie daar is nie.

Ek rou oor die leemtes in my wat nie gevul word nie. En hel, dit maak seer… maar ek kom oor en oor terug na hierdie pyn toe; ek verken dit. Op ‘n manier, nes Anne gesê het, is ek verstom in hierdie seisoen van my lewe want voel ek die lewendigste wat ek al ooit gevoel het. Dis ‘n bevestiging waarna ek verlang het: net ‘n groot hart kan sulke groot behoeftes hê.

Die alternatief? ‘n On-voelende bestaan. Om deur my dag te gaan met net my kop aan die dink. Net my voete op die teer en my oë in my daily planner for women. Dis die ultimate dood. En dit word so dikwels my default mode. Hel, dit maak sin dat ek dan eerder wil down wees.

Maar daar’s nog ‘n alternatief; die een wat ek nie geken het op skool nie. Die een wat ek nou eers begin verken. Ek lees Antjie Krog en sy skryf gedig op gedig oor haar en haar man. Ek kom by gedig nommer ses, en ek sien hoe soek sy nog nuwe woorde vir hom; vir hulle twee. En nommer tien. En nommer vyftien. Ek kyk na Maureen, die pastoor se vrou in Frankryk, en sy straal iets uit wat ek skaars ken. Diep, intens… so lewendig… én gelukkig.

So dalk maak seerkry ons gelukkig, of gee dit ons ten minste hoop. Want dan weet ons daar’s nog ‘n kapasiteit vir liefhê. Maar ons moenie seerkry en verlange en smart verwar vir wat ons eintlik soek nie. Dis ‘n rip-off van ‘n plaasvervanger. Want liefde kan – begin ek nou van voor af glo – ons harte so joyful maak dat ons weet ons harte bestaan. Net ‘n groot hart kan so vervul wees.

Twee maniere van lewe is flippen hartseer. Die een manier is as jy verslaaf raak aan seerkry, want jy’t (korrek) agtergekom dat dit jou diep raak, maar jy vind nie ‘n pad na liefde en vervulling nie. En die ander een is as jy settle vir die dooie bestaan van iemand wat dink hulle het nie ‘n hart nie.

Soos Anne se bitter blues dien die MFM sad songs dus ‘n doel. Maar ek’s bly ek het my CD aangesit vanmiddag. Ek het besluit daar’s iets vir my hart om verspot gelukkig oor te wees, al kry sy nou seer. Ek glo en vertrou ek gaan liefde vind. Paul Wright het gesing “give Him him your burdens and get you body on the dance floor”. En ek het.

blog1

Advertisements

sederberge

Vanaand het die mense weer uitgestap en -gery om te sien hoe die koppies rondom Stellenboschberg brand. ‘n Vreemde gemeenskappie Stellenbossers – die professor en sy vrou kom in die straat afgestap; twee verliefde studente sit-hang op ‘n bak se voorkant met sy hande op haar boude; ‘n gesin van Cloetesville aanskou die spektakel veilig uit hul motor; kleuters inkluis. Dit was lekker om met Theuns se Hillsongs CD in my ma se kar, stoksielalleen, die rook en flikkerende oranje lig te volg tot by die pad berg-in, waar die polisie ons voorgekeer het. Digby Lanzerac. Woeste vlamme seker feitlik op die rant van die landgoed.

Die eerste van die vele vure wat deur Stellenbosch gegaan het, het al die pad tot by die Sederberge gewoed. ‘n Week gelede is ek daar deur as die bestuurder van ‘n luukse bussie vol Amerikaanse uitruilstudente – tot anderkant Algeria by Sanddrif. Dit beteken ek moes verby Algeria ry asof ek niks sien wat my hart breek nie. Het dit darem amper reggekry.

Die Sederberge is waar die beste vakansies van my lewe byna almal afspeel (met moontlike uitsondering van die afgelope Nuwejaar op Glentana). Groen veld rondom die kampterrein en varsvars rivierwater wat jou saans aan die slaap sus.  Groot tieners en tieners en jong tieners… en die dinamika van grootword.  ‘n Twaalfjarige wat skaam-skaam vir die eerste keer die tent verlaat na ete en saam met die tieners kom by die water kom gesels tot middernag. Eerste soene. Sterrekyk onder slaapsakke. Kitaar. Mafia. En lui son-dae met storieboeke.

Genadiglik het ons vir Marita se 21st vroeg in Januarie hierdie jaar ‘n ekstra bietjie Sederberge ingekry, want ek weet nie of dit binnekort dieselfde gaan wees nie. Dalk is ek verniet hartseer? Dalk sal die winterreen, soos my pa se, soveel nuwe groen lewe tot gevolg he dat die kampplek nog meer idillies word as ooit tevore. Maar dis moeilik om my in te dink.

Wat die fotos betref – ek het hulle op pad terug geneem. Spesiale vergunning dat ek die 10 mag geneem het om hinkepink kaalvoet af te skarrel kamp toe om die fotos te neem. Ek neem deesdae al my fotos op manual. Met die editing het ek probeer om die kontras tussen groen en gebrand uit te lig.

Maar tegniese dinge eenkant… ek kan nie help om hartseer te word as ek dink aan wat die berge was, net ‘n maand en ‘n half g

elede nie.

Daar’s goeie foto’s hier. http://trailrider.route42.co.za/index.php?PHPSESSID=570bee122e028652341cf68b1b5905b7&topic=3797.msg40546#msg40546

img_0474

img_0472

img_0468

img_0465

img_04411

img_04331