Tag Archives: sussies

culture shock

Nog ‘n tuiskoms, nog ‘n kultuurskok.

Ek is al hoe meer oortuig dat, ten spyte van alles wat op Stellenbosch aangaan, dit eintlik ‘n flippen maklike lewe is. Die regtige diep goed; goed wat jare onopgelos kan bly en/of vererger; die goed wat regtig seermaak wanneer jy daarmee gekonfronteer word en probeer om dit te verbeter, gebeur in jou kernverhoudings: jou familie.

Die naweek was Namrock – volg die link in my vorige blog, jy sal die spyt wees nie – en dit was om ‘n hele paar redes cool. Maar iets wat sal uitstaan as ‘n unieke ervaring in my lewe, was die woorde van oom Isak du Plooy. Hy’s die boer op Nukois, naby Karasburg, en ek en hy het lekker gebond tydens die altesaam 4 ure wat dit gekos het om Pieka by die hospitaal en terug te kry.Oom Isak.

Boere ken regtig almal mekaar! Toe ek noem ek’s ‘n Meintjes, toe trek oom Isak se oe op skrefies… toe ek se my oupa het naby Ariamsvlei geboer, toe se hy versekerd: Ek het daai Meintjese geken.

Nie net het hy hulle geken nie, vertel hy my later, maar my oupa Kobus Meintjes spesifiek het ‘n indruk op hom gemaak. Dit moes seker die 1950’s gewees het toe hy begin oplet het dat, wanneer daar verwarring in ‘n dorpsberaad begin kom het of die spanning bietjie hoog begin loop, dit Kobus was wat kon opstaan, die feit netjies van links na regs uiteensit, en rustig ‘n goeie voorstel maak vir hoe om die saak op te los.

My oupa. My Meintjes-oupa.

Ja, se oom Isak, om die waarheid te se hy en ‘n paar van die ander jong mans in die distrik het nogal opgekyk na my oupa in hierdie opsig. En hy’t ‘n belangstelling vir die politiek ook gehad, met ‘n opinie wat die moeite werd was om te hoor. Hy was ‘n SAP.

Pappa Theo, as jongste seun, het maar nie veel meer as die streng Kobus op die plaas geken nie, en boonop was Pappa van graad 1 af in die koshuis. My ma het al gese sy dink een ding wat Meintjese goed doen, is vasbyt. Maar dat Oupa iemand was om na op te kyk, en dat hy (soos ek!) belang gestel het in die politiek… dit het ek regtig nie eens geraai nie.

Hoe cool is dit. Ek aard dan dalk bietjie na daardie kant van die familie ook. Daar’s ‘n dieper connection met my Meintjes-kant as ‘n van waarvan jy altyd vir mense moet herinner daar’s net een “i” in. Ek weet my oupa het gesorg dat al sy kinders ‘n goeie opvoeding kry, al het dit swaar gegaan. Maar hierdie brokkie bewondering, seker 50 jaar later, van oom Isak, spark iets soos… trots in my. Die cool soort trots.

So Meintjes-wees is om nog ‘n rede cool.

Maar nou kom ek by die huis en … wel, alles is maar ver van perfek hier. Pieka cringe altyd as ek my ouers – veral my pa – kritiseer en ek stem al hoe meer met hom saam: eer jou vader en jou moeder. Want daar is beslis by ons drie girls saadjies van ‘n gebrek aan respek vir ons ouers, gepaard met min waardering vir die ongelooflik baie maniere waarop hulle ons seen.

Maar dit maak dit nie vir my maklik om te kom uit ‘n wereld waar my mees complicated verhouding die een met my kamermaat is na ‘n wereld waar ek dink my sussies beskadig my ouers, my ouers beskadig mekaar en al my jare van gebrek aan respek het die hele situasie vererger nie.

Dis regtig in gesinsverhoudings waar 2 Korintiers 5:19-20 die grootste uitdaging is vir my. “Ministers of reconciliation”… eish. Maar ok. Ek wil mos he God moet deur my werk. Binnekort spring vier uit die vyf Meintjese in ‘n kar en toer vir drie weke deur Botswana.

Mag dit goed wees.

My ma Nelleke en haar ma, Hanneke.

Advertisements