Tag Archives: vriende

a rainy day with adam and esté

my friend adam is leaving for the united states today… he’ll have plenty time on the airplanes to think about these six months, but somehow i think he’ll be reeling for a while still.

he and esté wanted to take some pictures before he left so i volunteered to take some pictures. then i sang him his song and left feeling pretty sad. what an awesome young man… i’m so glad i got to know him. and i hope i see lots more of esté!este waits

skipping

shoes

church street

bistro

sepia

bistro pose

kap dit uit

ryneveld smile

blur

red tree

peekaboo!

hug

crozier b&w

“and i say well i write these songs so i’m sure i don’t forget /and you say hell, i change these songs from one moment to the next…”

‘n meta t-opsie blog.

Jippie! Ek woon in ‘n nuwe huis! En ek het ‘n kat! Soos jy dalk mag weet -… of nie. Ek bedoel. Um… okay ek sien die ding so.

My nuwe kombuis. Ons het te veel perskes present gekry en ek het gistraand bietjie verspot geraak net voor slaaptyd.

My nuwe kombuis. Ons het te veel perskes present gekry en ek het gistraand bietjie verspot geraak net voor slaaptyd.

Daar’s soort van twee soorte blog lesers (“nee, drie,” se die spreuke digter in my kop). Daar’s mense wat my blog lees want hulle ken my. Omoes – here’s to you. Bernard – my blog se foto’s het nou al geleer hulle kan anyway nie wen teen joune nie en is nou al heel rustig met jou. Dorette – hou op tyd mors by die werk! Pieka – glad you popped in. Mamma.

Dan is daar mense in die klein Afrikaanse blog gemeenskappie hier op WordPress – verenig deur die feit dat ons vir WordPress gese het ons blog in Afrikaans en nou laat hy ons weet as daar ander blogs in Afrikaans gepubliseer word. Hierdie mense is vreeslik wispelturig en ek’s maar net dankbaar as WordPress my soms per ongeluk op die “top posts” vir die dag sit en my blog hits skielik die hoogte inskiet. Hiehie… maar ek sal love om hierdie mense se guns, en aanhanger-skap, te wen. Ek sien op hulle blogs hoe hulle mekaar leer ken en oor en weer comments begin gooi en sommige regtig ‘n pad saam begin stap. En ek dig hulle lingo. Woernaal? Hoe cool is dit! Of is dit nou bietjie AS van Straten van my?

Die derde een – ja, spreuke digter, jy’s reg – is die random search mense. Mense tik in op Google “Melktert kommissie se akkoorde” of “Clifton pictures” of “piel” en hulle kom by my blog uit. (Die “piel” search, wat al meer as een keer voorgekom het, het ek nou regtig nie anticipate toe ek die woordjie genoem het in hierdie blog nie. Hoe moes ‘n onskuldige meisie soos ek dit nou gesien kom het?).

In any case. As those in Category 1 would know – and no-one in the other categories could possibly – I’ve just moved out of my beloved Huis ten Bosch and into a university house on the other side of Stellenbosch campus.

Maar nou’s ek eintlik lus om te blog oor my lesers. Soos – hoekom sal mens blog in Afrikaans as jy weet jy’t regtig ‘n pebble in die Eersterivier se kans dat enigiemand behalwe die Klein Afrikaanse WordPress Gemeenskappie ooit sal begin om jou blog te volg? Wil mens dit nie ten minste moontlik maak vir internasionale lesers om jou blog te volg nie? Want hoeveel waardevolle terugvoer en invloed en allerhande dinge verloor jy dan nie? Ek het al hieroor gedink en my blogs probeer T-opsie. (Ja, dis ‘n werkwoord. Ek het so besluit.) Dis uitmekaar geskeur deur die media, maar ek dink nogsteeds die T-opsie is die beste, mees pragmatiese antwoord op ‘n moeilike vraag.

Maar soveel soos ek as huiskomiteelid met genot verbaal ge-T-opsie het (okay nou ruk hierdie werkwoord ding handuit) so min kry ek dit in blogs reg. Dis seker ‘n goeie ding. As ek in een taal begin, wil ek in hom klaarmaak. En as ek eers Afrikaans begin het, ontwikkel die blog ‘n ritme wat ek nie wil breek nie.

In addition to this, most of my current readers are almost certainly Afrikaans and my effort would be of no value to them as they switch unchallenged but unenriched to their other mother tongue. But any English reader that may have stumbled across my blog this once, when she encounters an Afrikaans paragraph, would probably stop reading. (As I would if I only understood half a blog).

Soos dit vir my lyk, is daar dus net twee opsies buiten die T-opsie. Skryf alles in Engels, soos etlike van my vriende alreeds besluit het. Of skryf alles in Afrikaans behalwe wanneer ek nie lus is nie.

(Terloops, as jy nie die woord “meta” ken nie, of nie in die konteks waarin ek hom graag soms gebruik nie, doen jouself ‘n guns en leer hom. Dis een van daai begrippe wat jy ken maar jy’t nooit ‘n woord gehad om dit te beskryf nie. O, en dit klink slim.)

met sy wange

die laaste caratjies

Een van die suckyste goed wanneer couples opbreek wat mekaar liefhet, is dat hulle mekaarbitter graag wil troos. En uit die aard van die saak kan hulle nie.

Die een wat jou die beste ken, die een wat jou trane met sy wange afgevee het en wie se hemp jy soveel kere sopnat gehuil het, moet nou wegstaan. En jy moet wegstaan van die seerkry wat jou hart ruk, en sy vriende vra om hom te dra soos jy bittergraag wou.

still standing

“And the wonder of it all is I’m still standing

And the wonder of it all is we’re still standing – never planned it

and I wonder where I’ll be next year…”

Monday Morning, easily identified as Christiany by the style of the outro, made it onto secular radio with this song, Wonder of it all (Next Year). I love this song because every year, I find myself identifying with the lyrics again. Go ahead and google it.

Ek’s amper deur my HK termyn, en behalwe vir ‘n paar belangstellings wat uitgehonger en/of dood is (soos my prentjies-teken-gier), is ek lewendiger as ooit. Ek kan net terugstaan en sê wow.

‘n Paar nuwe onderwerpe het ook deel geword van my lewe. The TEAM (probably soon to be the Leadership Network) met ongelooflike inspirerende mense en groot drome het sy opwagting aan die begin van die eksamen gemaak – dankie Sam! Ek het ‘n jong vrou met die naam Nielen Bottomley baie beter leer ken en dis ‘n seën. Ek het per ongeluk verslaaf geraak aan Flight of the Conchords. Die nuwe Huis ten Bosch eerstejaars is vrek oulik – ek voel … trots? maternal? so iets… as ek kyk hoe lewenslustig sommige van hulle die wêreld aangryp! Maar hulle glip in en uit my lewe, unlike sekere ander HK’s se “A-list jarre”.

Die cool ding is, besig-wees het nie meer spanning in my lewe gebring nie, maar minder… ek het ‘n punt bereik waar ek besef het as ek met als moet cope gaan ek mal raak, en regtig oorgegee het. God was van daar af die baas. Ek stres nie meer nie. Geen stressimptome. Ek het gesond gebly dwarsdeur herfs, wat regtig nuut is vir my. Ek’s ook nie emosioneel uitgeput hier aan die einde van die semester nie. Vir eens het ek geen behoefte om stadiger te beweeg nie – om die waarheid te sê, ek kan nie wag vir my volgepropte vakansie nie! Namrock!

Daar was bietjie struggles ook tussenin. Dorette beleef ‘n rowwe semester (wat steeds aangaan terwyl die voorgraadse mense vakansie hou) en dis nie altyd vir haar maklik om te cope nie. Maar hey – dis cool dat sy so nou en dan kom oorslaap. Ek mind nie. Ek en Pieka het albei by geleentheid selfondersoek ingestel en agtergekom daar’s stuff in ons harte wat nie cool is nie (meer hieroor dalk onder “sussies” hierbo) en waaraan ons moes werk. Maar die gevolg was dat ons met mense soos Johan Aspeling en Linda Louw kon gesels.

Dis altyd die uitdaging – om te besef daar’s fout en actually iets daaraan te doen. Pieka is goed daarin.

Hierdie blog sal gou opgevolg moet word deur iets minder algemeen. Maar vir nou, oor die algemeen, is die lewe soet. Soli Deo gloria.

Cara-Cara op Clifton

Dit was ‘n super partytjie. Ek dink ek het soos ‘n mal vrou deur Kaapstad se traffic geweef… en dit was so lekker. En om om die blok te ry sodat Annali tyd kan kry om in die straat vir my te kom wag… en om op die ou end TOG op ‘n totaal onwettige plek te stop want ek kan haar sien en sy kan my nie sien nie… Hehe.

En die vriende…

ek-en-pieka-lag.jpg
Foto: Bernard Bravenboer

Pieka, wat ek steeds so liefhet, en wat my geskenk toegedraai het in tydskrifprentjies van kinders in fancy dress kostuums. En wat so gesellig met die Zimbabwiese CD-smous gesels het. * Dawid, vol verbande van vanoggend se motorfietsongeluk. En toe sommer ‘n sny ook van die volleyballbaan-tou… “Ons het darem ‘n punt gekry daarvoor”, verseker hy my. *Liesel in haar sexy fluffy nuwe wit baadjie… * Chelsea, Liesel se dramatiese maatjie… *Marita, rustig. My sussie en my vriendin. Soos altyd deesdae, meeste van die tyd by Bernard :) * Bernard, ‘n verrassing! Met sy kamera, en Daai Hemp :P En die crackers en kaas wag by die huis, vir eendag, dalk nie so lank van nou af nie. * Annali, Annamalia. My vliegtuigie-maatjie, my winnie-the-pooh pal, living the dream in die Stad. * Jako – ‘n ou wat ek lankal beter moes leer ken het. Hy’t meer entoesiasme as wat ek besef het. En hy’t vier glase meer as vat hy vanoggend gehad het. * Tim… what a man. What a talk on the way home! Some lucky girl somewhere is gonna love him to bits. I want my boots back. * Sami! My kindred spirit friend, whos mom is going to kill her. * Kieran, the guy with the hair… and the great girlfriend… and a great love for Camembert.

Slaaptyd… more, die Menseregtekonferensie op Stellenbosch! Wie wil NIE na Amanda Gouws and Hermann Giliomee en ‘n verdere polities-akademiese star cast luister vir ‘n naweek van hulle vakansie nie! EN ek kan in my eie koshuis bly. Life is good.

Ek het lekker verjaar :)

pieka-hot.jpg
Foto: Bernard Bravenboer